سرریز های توله خرس

یک بار هم طرف برنامه ای گذاشته بود توی یک شهر دیگه. مثل همیشه لینک آدرس محل قرار را هم گذاشته بود توی سایت، ولی اشتباه. پلاک و اسم خیابان همان بود ولی یک شهر دیگه. ممکن بود کسی متوجه نشود و با اعتماد به مسیر یاب موبایل به آدرس اشتباه برود. من و ر متوجه شدیم و این را توی کامنت ها گفتیم. به این فکر میکنم که اگر نمیگفتیم، و اگر کسی به آدرس اشتباه میرفت  و توی راه تصادف میکرد و کشته یا علیل میشد من احساس گناهی میکردم یا نه؟ باید میکردم یا نه؟ 

هر از گاهی کسی از فک و فاکیل توی اینستا برایم پیام میفرستد یا کامنت میگذارد. بیشتر از نسل پدر و مادر من هستن و معمولا برایم آرزوی موفقیت میکنند. موفقیت اون چیزیه که من میخوام؟ موفقیت در چی؟ تحصیل؟ سالهاست که تمام شده. کار؟ با توجه به رشته ام میشه گفت توی موقعیت خیلی خوبی هستم. شاخ غول مهاجرت رو هم شکسته ام و توی یکی از بهترین کشور ها و میان آدمهای گوگولی و منظره های کارت پستالی زندگی میکنم. ولی آیا همه اینها یعنی خوشبخت هستم؟ معلومه که نه. موفقیت همه چیز نیست. نه با تعریفی که احتمالا اینها توی ذهنشون دارند. 

کاش شاد بودم. کاش برام آرزوی شادی میکردند.