سرریز های توله خرس

*اولین مونولوگ کاراکتر اصلی بازی Cold Winter

پ.ن. مریض شدم. عفونت گلو- احتمالن ویروسی- کاملن ویران کننده- مقاوم به هر چیزی جز زمان

از قدیم نوشته ها بود. نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم دی 1390 ساعت 15:00

این روزا اما... این روزا و شبها لحظه های خوبی رو هم دارن. همین.

پ.ن: قضا گفت گیر و قدر گفت ده  فلک گفت احسنت و مه گفت زه (چهار کلمه عربیدر یک بیت از شاهامه- جلوگیری از افسانه سازی)

*حافظ- با صدای گروه اوهام گوش کنید- در وصف مخاطب خاص

I am sorry to report that the reviewers of this manuscript do not feel it is suitable for publication in ...

پ.ن: هیچ کاری لذت بخش تر از کار بیهوده نیست

+ درگیری تموم شد فعلن. من هم کوتاه اومدم، ولی طرف مقابل هم کوتاه اومد، ضربه هم خورد، خراب هم شد. در کل ارزش داشت و فهمیدم نباید از حقم کوتاه بیام. 

*Where did you sleep last night- Nirvna- Unplugged in New York

میگن "خدا خر رو شناخت و شاخش نداد". ولی ما اینجا یه خر داریم که شاخ هم داره اتفاقن، گاز هم میگیره، سرپرست هم هست. تا اینجای کار به این رسیدیم که امروز یا اتاقمو عوض میکنم، یا نامه اخراجمو میزنه.

+ وقتی میبینید آدمی خیری براتون نداره،جواب تلفنش رو ندید.

+ اینجا صبح هم لرزید. 

+دستهام بوی دارو میدن. میرم بشورمشون.

+برای همه به جز مخاطب خاص

آسمان می غرد. کوبنده و پی در پی 

باران می آید. مثل خر

*عنوان به یاد اینجا و اکنون، وبلاگی از علی معظمی که از یک زمانی دیگر آپ نشد

نتیجه؟ نخواستم بابا. دیگه جر نمیدم خودمو واسه مقاله و اپلای و فلان و فلان. نخواستم.

و گناه پدر توی این سرنوشت؟ ............. و گناه خودم؟ ها ها ها

برای چندمین بار تماسشو جواب دادم. تو مترو بودم. صداش در نمیومد. داشت از گریه خفه میشد. 

"من.... من قورباغه مو میخوام. خیلی نامردی"

اصلن من سر تا پا منطق، من ماشین، من سنگ. ولی این صدای همونی بود که تو سخت ترین روزها عصای زیر بغلم شده بود. این همون هق هقی بود که چندین بار توی بغلم آروم شده بود. چشم راستم پر اشک شد. ولی دیگه نه. نه "there there" کردم نه صدامو مهربون کردم. خیلی عادی گفتم شاید تو فلان جا یا فلان جا گذاشته باشمش. دفعه بعد که زنگ زد گفت یکی برش داشته. گفتم تقصیرخودت بود. باز گریه ش گرفت. دفعه بعد خواست ببینتم. گفتم نه. قبل از قطع کردن فین فینش در اومده بود. و دفعه آخر فقط بغض بود.

خیلی دوست دارم بودنم چقدر به خاطر وضعیت امروزش مقصرم، چه کارایی باید میکردم و چه کارایی نباید میکردم. اینا رو نمیدونم. پس چی میدونم؟ این که این رابطه خیلی وقت بود کارش تموم شده بود، و این که طنین "سلام....سلام" ی که توی اون بعد از ظهر پاییزی از پشت سرم شنیدم رو هیچوقت فراموش نمیکنم.

در لباس سیاهش روی صحنه، جایی عقب تر ایستاده و ویولون میمزند. مو های سیاه و سالم اش از دو طرف سرش پایین ریخته اند و من ناگریز روی چهره اش دقیق میشوم. بیشتر سرش پایین است، با لبخندی ملیح که احتمال ساختگی بودنش هست. برداشت من: گناهکار است. تارا یک گناهکار است. یک قدم بالا میرم و مچ خودم را میگیرم که باز قضاوت کردی. یک قدم دیگر بالا میروم که نه. این قضاوت نیست و یک دید فراقضاوتمندانه است. این که در لبخند تارا آثار گناه را میبینم، یعنی میدانم لبخند ها ماسک عذاب وجدان هستند. یعنی اقرار میکنم به گناهکار بودن خودم. بله. بینهایت راه هست برای رسیدن به این نتیجه و کوبیدن خودم. بینهایت.

بنبست؟ نه. کلمه بهتری میتوان گفت. کلمه ای مثل مرگ. مرگ اجتماعی

***

دبیرستان بودیم. سوار مینیبوس بودیم، یا شاید اتوبوس، در راه رفتن به جایی برای بازدید علمی. تصفیه خانه آب محتمل ترین گزینه است. ساکت بودم. با بغل دستی ام صنمی نداشتم. یک کاره در آمد رفت به هزار و چند صد سال قبل و گفت که امروز فلان روز است، در چنین روزی بود که امام حسین فلان حرکت را زد و از این جور اطلاعات که -احتمالن به خاطر فید بک بسیار مثبت من:سکوت- در دو-سه جمله خلاصه شد. آنجا بود که در صفحه سفید ن در ذهنم نوشتم "حزب الهی". تا چند سال بعد، تنها چیزی که به صفحه ن اضافه شد "تو فرش فروشی سر خیابون دیدمش، میگن مال باباشه" بود.

همنشینی ها و آشنایی های اجباری برایم رویداد های خجسته ای نبوده اند. همکلاسی بودن ها، هم  محله ای بودن ها، همکار بودن ها، و ... را میگویم. برای همین اصراری برای گنجاندن این آشنایی ها در قسمت دوستی ها نداشته ام و طبیعتن تراکنش هایم با اکثریت این مخاطب ها به همان بازه های زمانی معاشرت اجباری (و شاید تحمیلی) محدود شده است. تعداد دوست هایی که از میان این روابط برایم باقی مانده، از عدد انگشتان یک دست کمتر است، حتی اگر شست را انگشت به حساب نیاوریم. و این مایه افتخارم است؟ خیر. خیر و کم حسرت داشتن چند دوست در کنارم و لذت جمع ها و برنامه های دوستانه را نخورده ام. حتی شاید سطر های نخستین این پاراگراف مکانیزمی دفاعی باشند در برابر انگ یُبس بودن که بار ها توسط دیگران (به صورت تلویحی) و خودم (به صورت کاملن صریح) به من نسبت داده شده.

نوشتن ادامه این پست به آینده موکول شد و الان که آینده است، یادم رفته به کجا میخواستم برسم. همین را بگویم که در وسط یکی دیگر از عملیات ناکامم در زمینه خرید کیف، پیش ن رفتم که چندین سال است در یک مغازه کیف فروشی مشغول است.  آرام و راضی بود و در روزهایی که همه غیبت و پیچاندن پیشه کرده بودند، رویدادی سنگین و خوشایند در زندگی اجتماعی ام ثبت کرد. 

دیروز برگشتم. تنها. بعد از شش روز و نیم تنشها به سطح خطرناکی رسیده بودند. برگشتم و حالا غمگینم. نه از برگشت که هر جذابیتی که بابلسر برایم داشت را دوباره و سه باره مرور کردم در این روزها. افسردگی بعد از مطالعه کتابچه های راهنما باید باشد. قمیشی هم دارد میخواند.