سرریز های توله خرس

آشفته ام. به طور مشخصی سر در گم هستم. یک هدف دارم و چند راه برای رسیدن. هر راه با سختی ها و چند راهی ها و پیچیدگی های خودش و من فقط تا پیچ اول هر کدام را میبینم و نه حتی یک قدم فراتر. نمیدانم انرژی ام را روی کدام خرج کنم که به موقع برسم، که به بن بست نخورم. 

چیزی که لازم دارم؟ یک عروج. بروم خودم و مارپیچی که تویش هستم را از بالا ببینم. یک خط بکشم از جایی که هستم تا خروجی. بعد باز خودم بشوم و همان راه را دنبال کنم، مطمئن از اینکه راه درست را میروم.

پ.ن. دیشب شاد بودم. بعد از مدت ها. شادی و خنده واقعی. قدردانم.