سرریز های توله خرس

شش ژانویه سال هجده

امیدی به بهتر شدن وضعیتم ندارم. به نظرم هر کاری که تونستم کردم و الان بهترین جایی هستم که میتونم باشم. ولی وضعیت قابل قبولی نیست. و از الان هر چیزی فقط میتونه بد تر بشه. داره میشه. تک و توک علایق باقی مونده ام دونه دونه قربانی ضعف هام میشن و به چیزهایی خاکستری مثل بقیه چیز ها تبدیل میشن. میتونم اون "که چی" معروفو بعد از هر اراده و آرزویی از خودم بپرسم و هیچ جوابی نداشته باشم. راه نجاتی از این وضعیت نمی بینم و این خیلی ناراحت کننده ست. وقتی بین تو و نقطه پایان چیزی نباشه، فرقی نمیکنه توی نیم متریش باشی یا هزار کیلومتریش.