یه روز یه دستی به سر و روی اینجا میکشم. یه پشتیبان میگیرم از نوشته هام، عکس و نوشته اون بالا رو عوض میکنم، و حتی کاپوت وبلاگ رو میزنم بالا و اون موزیک زمینه رو دوباره راه میندازم. حتی شاید بهتون حق انتخاب دادم و یه آهنگ دیگه هم اضافه کردم. آهنگ جدید میشه "از زمین تا پلوتون" از امیر آرام. یه آهنگ معرکه از یه خواننده گمنام. مفهوم نارضایتی همیشگی و نرسیدن و موزیک هیپی کامیونیتی های بیابون های آمریکا. درسته. از "Vanishing point" حرف میزنم. بعضی از کار های دیگه ش هم کم و بیش همچین فضایی رو دارن. مثل صدای شب. شاید کل قضیه فقط یه کپی برداری ساده از اون سبک موسیقی غربی باشه، ولی خب همین کافیه. همین که پنجاه سال پیش توی فضای ایران تونسته همچین کاری رو جمع کنه و ارائه بده کم نیست. بگذریم از اینکه فاز عرفانی و صوفی گریش نشون میده صرفا آدم کپی کاری نیست.
امیر آرام برام جذابه (بعضی از آهنگهاش) چون آغشته به نوستالوژیه. مثل فریدون فروغی یا شهر قصه یا چیز های دیگه ای که طی صد ها ساعت حبس توی پیکان جوانان پدرم در دوران کودکی میشنیدیم. امان از قدرت نوستالوژی.
خواستم بیشتر بنویسم و یه جا از بی تفاوتی مردمی که بیرون میکده "سگ تشنه" نشسته بودم اعلام انزجار کنم ولی ولش کن. انگشتهام سنگینی میکنن. شاید بعدا.
پ.ن. الان دیدم آرام رفته زیر بیرق رجوی. حیف. امان از سن و سال و زوال عقل.